ti

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Mont da : merdeiñ, klask
Eilstummoù tipografek Gwelet ivez : Ti, -ti,

Brezhoneg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Testeniekaet en henvrezhoneg (ti, tig).
Meneget er C'hatolikon (ti).
Da geñveriañ gant ar gerioù en kembraeg, chy en kerneveureg, ti, teach en iwerzhoneg, tegia en galianeg.

Open book 01.svg Anv-kadarn

ti /ˈtiː/ gourel (furm vihanaat : tiig, liester : tiez, tier)

  1. Savadur annez.
  2. Lojeiz.
  3. Savadur boutin.
    • Ti ar re gozh.
  4. mont en ti: tremen an treuzoù.
    • Pa voent aet en ti, e weljont ur wrac'hig kozh azezet war maen an oaled, ha war ar bank-tosel, e-kichen ar gwele, e oa ur c'havr o roiñ da ur bugel da denañ. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl/4, Al Liamm, 1989, p. 29.)
  5. e-ti
  6. da-di
Notenn
Implijet e vez hep ger-mell a-wezhioù :
Heuliet gant ar c'hemmadur

Gerioù kevrennek

Deveradoù

Divinadelloù

Krennlavarioù

Troidigezhioù


Kembraeg

WikiLettreMini.svg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Open book 01.svg Raganv-gour

ti

  1. Raganv ar c'hentañ gour unan gant araogennoù.
    • Aith a thi.
      Ez eas ganit.
  2. Evel rannig-verb (dirak verboù).
    • Ti wyddost y gorchymynion.
      Te a ouias ar gourc'hemennoù.

Adstummoù

Stummoù kar

Troidigezhioù