tiad

Brezhoneg

Etimologiezh

Diwar an anv-kadarn ti hag al lostger -ad.

Anv-kadarn

tiad /ˈtiːat/ gourel (liester tiadoù)

1. Leizh un ti (a dud pe a draoù).
   • « Ra skuilho Doue e c'hrasoù war an tiad tud vat-mañ ha war gement a raint ! ... » — (Lan Inizan, Emgann Kergidu 1, Brest, 1877, eil emb. Al Liamm 1977, p. 45.)
   • Eun tïad, eun tïad tud. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Deuxième Partie, 1970, p. 521.)
   • Er gêr, e-pad ar pred, e chom sioul an tiad tud. — (Tad Medar, An Tri Aotrou, 1981, p. 49.)
   • E meur a diad, an tadoù a gavfe c'hoazh, en e lec'h, ar gwele-kloz e-lec'h ma oant ganet. — (Erwan Berthou, En bro Dreger a-dreuz parkoù, Mouladurioù Hor Yezh, 1985, p. 9.)
   • .. eun tiad tud marvet gand an naoun. — (Lan Inizan, Emgann Kergidu Lodenn 2, J.B. hag A. Lefournier, Brest, 1878, p. 219.)

Troidigezhioù

• galleg : maisonnée ^(fr)