c'hallen

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Sauter à la navigation Sauter à la recherche

Brezhoneg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Eus gallen gant ur c'hemmadur dre vlotaat (g > c'h)

Open book 01.svg Furm verb

Kemmadur Furm
hep gallen
dre vlotaat c'hallen
amreizh c'hallen

c'hallen[1] /ˈɣalːɛn/

  1. Furm kemmet ar verb gallout e kentañ gour unan an amdremened, en doare-disklêriañ
a) Eus an treujou, e-lec'h ma chomen harpet gant kalz a boan, e c'hallen heuilh pedennou ar person. — (Erwan ar Moal, Pipi Gonto, Kemper, 1925, p. 163.)
b) Adkavet em boa ma merkoù hag e c'hallen kenderc'hel gant ma c'hefridi. — (Herve Bihan, Traoù kouer, Embannadurioù al Liamm, 2010, p. 20.)
a) Ha me o tarhei war an nor herta ma hallen. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Deuxième Partie, 1970, p. 89.)
b) Ha me o tapoud ma botou em dorn ha da garza fonnusa ma hallen. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Deuxième Partie, 1970, p. 163.)
  • War-lerc'h ar rannig-verb nac'h na, da skouer :
a) Droug am oa em fenn, ken n'hallen ket, nemet a-boan, digeri ma daoulagad. — (Erwan ar Moal, Pipi Gonto, Kemper, 1925, p. 161.)
b)

Stummoù all

Notenn
  1. Skrivet 'hallen a-wechoù.