geller
Brezhoneg
Etimologiezh
- Diwar gell-, pennrann ar verb gellout, hag an dibenn-ger -er.
Furm verb
| Kemmadur | Furm |
| hep | geller |
| dre vlotaat | c'heller |
| amreizh | c'heller |
geller /ˈɡɛlːɛr/
- Furm dic'hour ar verb gellout en amzer-vremañ an doare-disklêriañ.
-
- — [...]. Mar kirit rei d'eomp-ni ivez, ni 'raio eur vad bennak evidoc'h, mar geller — (G. MILIN, Gwechall-goz e oa..., Kemper, 1924, p. 78.)
- Gant ur c'hemmadur dre vlotaat
- -- (war-lerc'h ar rannig-verb nac'h na da skouer) :
- [...], ur ganaouenn dindan an oabl, unan evel n'heller ken kanañ abalamour d'ar mekanikoù. — (Aleksandr Soljenitsyn, lakaet e brezhoneg gant Ernest ar Barzhig, Ti Vatriona, Al Liamm, 1976, p. 46.)
- -- (war-lerc'h ar rannigoù-verb a pe e, pe ar stagell isurzhiañ ma) :
- [...], met bremañ, evit doare, n' eo ket ken hag e c'heller war un dro bezañ magerez ha dougerez. — (Abeozen, Pirc'hirin Kala-Goañv, Al Liamm, eil emb. 1986, p. 11.)
- Aman, hon euz eur mevel, Job Postik a Roslan, e Plougasnou, mab hor merour, hag a c’heller fiziout ennhan. — (EK, p. ...)
- -- (war-lerc'h ar stagell isurzhiañ ma) :
- ...
- N'heller ket bezañ ha bezañ bet. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Troisième Partie, 1974, p. 309.)
- N'heller ket bezañ gloruz ha kurïuz. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Troisième Partie, 1974, p. 315.)
- N'heller ket sevel ar c'hleuz euz ar memez kostez. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Troisième Partie, 1974, p. 320.)