displegañ

Brezhoneg

Etimologiezh

Diwar ar rakger dis- hag ar verb plegañ.

Verb

displegañ /disˈpleːɡã/ verb kreñv eeun (anv-gwan-verb : displeget) (displegadur)

1. Dizober plegoù un dra bennak pleget ; diblegañ.
   • Ez an da zisplega ma liñseliou da zeha. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Deuxième Partie, 1970, p. 119.)
   • Hag eñ da hejañ al lizher en e zorn d'e zisplegañ, ha da lenn. — (J.K. Rowling, lakaet e brezhoneg gant Mark Kerrain, Harry Potter ha Maen ar Furien, An Amzer embanner, 2012, p. 41.)
2. Dispakañ.
3. Sevel.
4. Astenn (diwar-benn izili ar c'horf).
5. (Dre astenn-ster) Danevellañ dre skrid pe a vouezh uhel, kontañ (en e hed peurvuiañ)
   • Koulskoude em-eus bet klevet displega Buhez ar pevar mab Emon. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Deuxième Partie, 1970, p. 119.)
6. (Dre astenn-ster) Reiñ da gompren
   • Ar C'haper, a zisplegin d'eoc'h e zoare, ne oa nag eus Kleden nag eus Plogô ; eus an Enez Sizun e oa ginidik. — (Ivon Krog, Eur Zac'had Marvailhou, Buhez Breiz, Kemper, 1924, p. 130.)
   • — [...]. E voereb hag e eontr a c'hallo displegañ an traoù dezhañ pa vo brasoc'h. [...]. — (J.K. Rowling, lakaet e brezhoneg gant Mark Kerrain, Harry Potter ha Maen ar Furien, An Amzer embanner, 2012, p. 18.)
7. (Dre astenn-ster) Diskouez
8. (Dre astenn-ster) (Yezhadur) Dibunañ dre skrid pe dre gomz, hollad furmoù ur verb pe un araogenn (pe gerioù all e yezhoù all).

Deveradoù

• displegadeg
• displegadeger
• displegadenn
• displegadur
• displeger
• displegerezh
• displegidigezh

Troidigezhioù

• galleg : 1) déplier ^(fr) , déployer ^(fr) , 2) étaler ^(fr) ; faire étalage ^(fr) (de), montrer ^(fr) ; 3) développer ^(fr) ; étendre ^(fr) expliquer ^(fr) , exposer ^(fr) , raconter ^(fr) ; 4) conjuguer ^(fr) .
• saozneg : 4) conjugate ^(en) ;
• spagnoleg : 4) conjugar ^(es) .