touellañ

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
(Adkaset eus touelliñ)
Sauter à la navigation Sauter à la recherche

Brezhoneg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Kavet en henvrezhoneg (toillam)
Meneget er C'hatolikon (toellaff)
Da geñveriañ gant ar verboù twyllo en kembraeg, tulla en kernevveureg
Savet diwar an anv-kadarn touell hag al lostger -añ

Open book 01.svg Verb

touellañ /ˈtwɛlːã/ verb kreñv eeun (anv-gwan-verb : touellet) (displegadur)

  1. Lakaat unan bennak da grediñ traoù diwir ha gounit anezhañ ; dallañ, lorbiñ
    • Touellañ a ray ur plac'h dinamm hag e pec'ho ganti. {{mammenn|RARA|15}
    • Ma c'hellit c'houeza eun elfennic buez en eur gaotigel great euz dour, ear hag ar rest, e vezo pec'hed deomp lavaret n'oc'h nemet eur glabouser divergont, mad da douelli ginaoueien. — (J.-F. Caer., Perag e ranker credi ez eus eun Doue ?, Feiz ha Breiz niv. 5, Gouere 1907, p. 133.)
    • Deut eo amañ da douellañ e vignon, d' e lakaat da gouezhañ e lasoù ar polis, dre drubarderezh... — (Vefa de Bellaing, Ar peskig ruz, Al Liamm niv. 178, Gwengolo-Here 1976, p. 315.)
  2. (Dre astenn-ster) Bezañ touellet gant un dra bennak : bezañ douget-tre da ober un dra bennak, troet-tre war un dra bennak (en tu gouzañv dreist-holl)

Gerioù heñvelster

Deveradoù

Gerioù kevrennek

Troidigezhioù