ker
Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Taolenn |
Brezhoneg
Etimologiezh
- (Anv-kadarn) Kar d'ar ger kembraeg cer « kornel » : da geñveriañ gant ar ger frañkoprovañsek caire « korn ». Amprestet digant ar galleg kozh : *querre deuet eus ar ger latin izel quadrum.[1].
- (Anv-gwan) Eus ar ger krennvrezhonek quer[2]. Amprestet digant galleg Normandi : quer a glot gant ar ger gallek cher. Gwelet ar gerioù « kar » ha « karout »[3].
- (Adverb) Adstumm reizh eus « ken », evel « ar » eus « an » hag « ur » eus « un » Gwelet ar gerioù-se [4].
Anv-kadarn
ker /ˈkeːr/ gourel (liester kerioù)
- Linenn ma kej div c'horreenn pe daou dal eus ur solud.
Troidigezhioù
Anv-gwan
| derez-plaen | ker |
| derez-uheloc'h | keroc'h |
| derez-uhelañ | kerañ |
| derez-estlammiñ | kerat |
ker /ˈkeːr/
- Koustus.
- Spontus int ker, n'ouzont ket pegement da c'houlenn. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé 1, p. 125.)
- Karet.
- Ho lezvamm, ma merc’hig, dre droug ouzhoc’h, a lakao lazhañ ho mignon kerañ. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl 3, Al Liamm, 1988, p. 148.)
- Yann, va mignon ker. — (Klaoda ar Prad, Marvailhou ar Vretoned e-tal an tan, Sant-Brieg, 1907, p. 42.)
- Hi ‘tistreiñ en-dro, ‘laret d’he c’hamaradez ker, SBI 1/192
Gerioù enepster
- marc'had-mat (1)
Deveradoù
Troidigezhioù
Koustus (1)
|
Karet (2)
Adverb
ker /ˈkeːr/
- Adverb an derez kevatal, implijet evel ken dirak ar c'hensonennoù, nemet l, n, d, t, h, hag ar vogalennoù :
- Un dra ken kaer, ker burzhudus. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl 2, Al Liamm, 1985, p. 161.)
- Dinec’h e oant diwar-benn madoù ar bed kerkoulz ha diwar-benn o oad a gerzhe, a-zoug e gamm, ker goustadik hag ar stêr vihan e-touez bleuñv ar prad. — (Yann ar Floc'h, Koñchennoù eus bro ar Stêr Aon, Kemper, 1950, p. 55.)
Deveradoù
Troidigezhioù
Daveoù
Roll an daveoù :