karet
Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Taolenn |
Brezhoneg
Etimologiezh
- (Anv-gwan) Eus an anv-gwan-verb karet.
- (Furm verb) Savet diwar kar-, pennrann ar verb karout, hag an dibenn-ger -et.
Anv-gwan
| Derez | Furm |
| Derez-plaen | karet |
| Derez-uheloc'h | karetoc'h |
| Derez-uhelañ | karetañ |
| Derez-estlammiñ | karetat |
karet /ˈkɑːret/
- A garer.
- Anna-gozh a zo eus ar familh, evel ma vez roet da Yann-gozh ar plas a vez roet, er familh, d'un eontr karet. — (Brogarour, Onenn, Gwengamp, 1936, p. 39.)
Troidigezhioù
Furm verb
karet /ˈkɑːret/
- Anv-gwan-verb ar verb karout.
- Na damallit morse un den ho peus karet. — (Gabriel Milin, Furnez ar geiz, euz a Vreiz, 1868, p. 88.)
- Furm ar verb karout e trede gour unan an doare-gourc'hemenn.