teuan

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Sauter à la navigation Sauter à la recherche

Brezhoneg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Eus deuan gant ur c'hemmadur dre galetaat (d > t)

Open book 01.svg Furm verb

Kemmadur Furm
hep deuan
dre vlotaat zeuan
amreizh teuan

teuan /ˈtøːãn/

  1. Furm ar verb dont e kentañ gour unan an amzer-vremañ, en doare-disklêriañ
Her graet em eus, ha bremañ e teuan da gomz deoc'h eus ar pezh a zo c'hoarvezet e Kastell, e Lesneven, hag er parrezioù all dre bevar c'horn ar vro. — (Lan Inizan, Emgann Kergidu 1, Brest, 1877, eil emb. Al Liamm 1977, p. 117.)
Eur pennad 'zo e teuan da veza fall a-greiz toud. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Deuxième Partie, 1970, p. 157.)
Ar brank-mañ a zalc'han em dorn a ziskouez e teuan e peoc'h, ha ne glaskan ket tabut. — (Roparz Hemon, Gaovan hag an Den Gwer, 1949 kentañ emb. Embannadurioù Douar ar Yaouankiz (Al Liamm), eil emb. Levrioù Skol al Louarn (An Here), 1988, p. 13.)
« [...]. Me a dalvezo d'eoc'h ho furnez hag hoc'h aliou ma teuan a-benn d'en em denna ac'han, eur wech c'hoaz. [...] ! » — (Jakez Riou, Troiou-Kamm Alanig al Louarn II, Gwalarn niv. 97, Kerzu 1936, p. 35.)

Stummoù rannyezhel