hir

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Mont da : merdeiñ, klask
Eilstummoù tipografek Gwelet ivez : Hir

Brezhoneg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Meneget er C'hatolikon (hyr).
Da geñveriañ gant an anvioù-gwan hir en kembraeg, hyr en kerneveureg, sir en iwerzhoneg, siros en galianeg.
Anavezet evel anv-tiegezh : Le Hir.

Open book 01.svg Anv-gwan

Derez Furm
Derez-plaen hir
Derez-uheloc'h hiroc'h
Derez-uhelañ hirañ
Derez-estlammiñ hirat

hir /ˈhiːr/ (furm vihanaat hirik)

  1. Brasoc'h e hed eget hini an darn vrasañ eus e seurt.
    • <skouer>.
  2. A vent uheloc'h eget an darn vrasañ .
    • <skouer>.
  3. A bad pell.
    • Kaoz an arabadus A zo hir ha padus.
    • dale, gortoz, padout hir
    • Bremañ hastomp afo mont en hent, rak nemet re hir n’hor beus daleet dre amañ. — (Lan Inizan, Emgann Kergidu 2, Brest, 1878, eil emb. Al Liamm 1977, p. 205.)
  4. kavout hir
  5. chistr hir, kafe hir: pa vez lakaet dour e-barzh
  6. familhoù hir: kalz tud enne
  7. gouzout, goulenn hiroc'h

Gerioù enepster

Deveradoù

Gerioù kevrennek

Krennlavarioù

Troioù-lavar

Troidigezhioù


Kembraeg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Sellet ouzh an etimologiezh e kevrenn ar brezhoneg.

Open book 01.svg Anv-gwan

hir /Distagadur ?/

  1. Hir.
    <skouer>.