gwiskañ
Brezhoneg
Gerdarzh
- Kavet en henvrezhoneg (uuiskyd).(Daveoù a vank)
- Meneget er C'hatholicon (1499): guiſquaff.[1]
- Savet diwar ar ger gwisk hag al lostger -añ.
- Da geñveriañ gant ar verboù gwisgo en kembraeg, gwysca en kerneveureg.
Verb
| Kemmadur | Furm |
|---|---|
| digemm | gwiskañ |
| blotaet | wiskañ |
| c'hwezhet | digemm |
| kaletaet | kwiskañ |
| amreizh | wiskañ |
gwiskañ /ˈɡwis.kã/ verb kreñv eeun (displegadur)
- Goleiñ e gorf gant dilhad pe ur pezh dilhad.
- Gwiskañ ur roched, ur bragoù, ur sae.
- Gwiskañ lunedoù, ur c'hleze.
- Lakaat e zilhad da unan bennak.
- <skouer>.
- Paeañ dilhad da unan bennak.
- — « Penaos, a gav d'eoc'h, e c'hellfemp-ni beva Laouig er skol, hag e wiska ? [...]. » — (Lan ar Bunel, Laouig ar Penker eun danvez beleg, Moulerez straed ar C'hastell, Brest, 1929, p. 44.)
- — « [...]. Me va unan, daoust ha n'oun ket pinvidik, a zikouro ivez gwella ma c'hellin da veva ha da wiska ar paotr. — (Lan ar Bunel, Laouig ar Penker eun danvez beleg, Moulerez straed ar C'hastell, Brest, 1929, p. 45.)
- Gwiskañ sin ar groaz: ober sin ar groaz.
- Gwiskañ an oferenn.
- en em wiskañ verb emober
Stumm all
Deveradoù
Troioù-lavar
Troidigezhioù
Daveoù
- ↑ Jehan Lagadeuc, Guiſquaff, Le catholicon en troys langaiges scavoir est breton franczoys et latin, 1499, war lec'hienn ar Bibliothèque nationale de France.