avel
Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Taolenn |
Brezhoneg
Etimologiezh
- Testeniekaet en henvrezhoneg (auel).
- Meneget er C'hatolikon.
- Da geñveriañ gant ar gerioù awel en kembraeg ha kerneveureg.
Anv-kadarn
avel /ˈɑːvɛl/ hollek gourel (liester aveloù, avelioù)
- Fiñv naturel an aer o tilec'hiañ hervez un durc'hadenn resis.
- Tapet e voe koulskoude, ha kaset d'ar prizon, da Bontrev, hag e voe barnet da vezañ krouget ha devet, ha gwentet e ludu gant an avel. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl 3, Al Liamm, 1988, p. 216.)
- Ur banne avel.
- [...] rak nav bloavezh krazañ a ya gant ur sourrad avel. — (Lan Inizan, Emgann Kergidu 2, Brest, 1878, eil emb. Al Liamm 1977, p. 202.)
- Aer.
- C'hwezhañ avel en ur c'hwezhigell.
Notenn
- Kemmadur dre vlotaat goude « avel ».
Doareoù-skrivañ all
- En doare-skrivañ etrerannyezhel e vez skrivet awel.
Gerioù heñvelster
Deveradoù
- Hag avelioù e-leizh...
Troidigezhioù
|
|