poanie

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Sauter à la navigation Sauter à la recherche

Brezhoneg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Savet diwar poan-, pennrann ar verb poaniañ, ur glebiadur notet -i-, hag an dibenn-ger -e

Open book 01.svg Furm verb

poanie /ˈpwãnje/

  1. Furm ar verb poaniañ e trede gour unan an amdremened, en doare-disklêriañ
Hag ar bôtred a boanie, tre ma c'hallent, gant plijadur. — (Fañch al Lae, Bilzig, Kemper, 1925, p. 170.)
Ha Laouig a boanie. — (Lan ar Bunel, Laouig ar Penker eun danvez beleg, Moulerez straed ar C'hastell, Brest, 1929, p. 53.)
Dre chom dilabour, e tegouezhe dimp alies bezañ war hent ar re a boanie a lazh-korf ; [...] : « [...] ! » — (Jarl Priel, Va Zammig Buhez, Al Liamm, 1954, p. 126.)

Troidigezhioù