miaoual

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Sauter à la navigation Sauter à la recherche

Brezhoneg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Savet diwar an anv-kadarn miaou hag al lostger -al.

Open book 01.svg Verb

miaoual /ˈmjɔwal/ verb gwan (displegadur)

  1. Reiñ e vouezh da glevout o kaozeal eus ur c'hazh.
    • Ur saotr du war ar riblenn-straed a dec'has kuit en ur viaoual pa voe darbet da'm zroad stekiñ outañ. — (Roparz Hemon, War ribl an hent (pemzek kontadenn), Al Liamm, 1971, p. 13.)
    • N'ouzon nemet un dra : en amzer hiziv al loened a harzh, a c'hwitell, a vlej, a wic'h, a viaou, a hinno, a yud, a hud, a voud, a chilp, a glip, a goag, a c'hroaq, a gan, a richan, a grougous, a roc'h, a doc'h, a soroc'h, a c'harm, a ragach, a c'hregach, a gloc'h, a youc'h, a razailh, a rizink, pep hini en e vod hag hervez e ouenn. — (Jakez Riou, An Ti Satanazet, Skridoù Breizh, 1944, p. 8.)
    • Goude un eur hanter reuz ha tabac'h, an targazh a ehanas miaoual, ... — (Jakez Riou, An Ti Satanazet, Skridoù Breizh, 1944, p. 66.)

Deveradoù

Troioù-lavar

Krennlavaroù

  • Kazhig a vale a lip e bav
    An hini a chom e-kichen an tan
    A chom da viaoual gant an naon.

Troidigezhioù