karo

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Sauter à la navigation Sauter à la recherche

Brezhoneg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Savet diwar kar-, pennrann ar verb karet pe karout, hag an dibenn-ger -o

Open book 01.svg Furm verb

karo /ˈkɑːro/

  1. Furm ar verb karet/karout e trede gour unan an amzer-da-zont, en doare-disklêriañ
Me az kar hag az karo, Agnez ! — (Loeiz ar Floc'h, Trubuilhou ar seiz potr yaouank, 1927, p. 29.)
Gray evel ma karo ! — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Deuxième Partie, 1970, p. 239.)
— « Doue eo ar Mestr, aotrou ; ha kaer o devezo an dud, pa garo e vezo treac'h. [...]. — (Klaoda ar Prad, Marvailhou ar Vretoned e-tal an tan, Sant-Brieg, 1907, p. 66.)
« [...], pe aotre a roin d'an neb a garo da drouc'ha d'in va c'hribenn [...] ». — (Jakez Riou, Troiou-Kamm Alanig al Louarn II, Gwalarn niv. 97, Kerzu 1936, p. 65.)
Hogen, graet a garo, bepred am bo diskleriet da Vreizhiz kevrin an teirgwern « Pembroke ». — (Jarl Priel, An Teirgwern Pembroke, Al Liamm, 1959, p. 10.)
— [...]. Piv am c'haro hiviziken mar don dilezet ganeoc'h ? [...]. — (Langleiz, Romant ar Roue Arzhur/levrenn I : Marzhin, Al Liamm, 1975, p. 51.)

Krennlavarioù

Troidigezhioù