kare

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Mont da : merdeiñ, klask

Brezhoneg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Savet diwar kar-, pennrann ar verb karet pe karout, hag an dibenn-ger -e

Open book 01.svg Furm verb

kare /ˈkɑːre/

  1. Furm ar verb karet/karout e trede gour unan an amdremened, en doare-disklêriañ
Houmañ, ar verc'h-mañ, ne oa ket un diodez, na tost zoken, hag e wele ervat, ma komze al loen evel-se outi, ne oa emichañs nemet dre ma kare anezhi, ha dre m' en devoa un tammig marc'h rous. — (Troude ha Milin, Labous ar Wirionez ha Marvailhoù all, Skridoù Breizh, 1950, p. 112.)
Hemañ a gare ar merc'hed koant, hag ar gwin ivez un tammig, [...]. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl/3, Al Liamm, 1988, p. 199.)
Heman a gare re e verc'h-kaer evit gouzanv an distera poan da zont d'he c'haout. — (G. MILIN, Gwechall-goz e oa..., Kemper, 1924, p. 30.)
Pa gare an estrañjour komz ganimp e teske hon yezh, ar brezhoneg. — (Erwan ar Moal, Pipi Gonto, Kemper, 1925, p. 182.)
Seven a gare an aotrou Doue hag ar beorien a zo bugale muia-karet an Aotrou. — (Yann ar Floc'h, Koñchennou eus Bro ar Stêr Aon, Levrdi Le Dault, Kemper, 1950, p. 34.)
[...], hag ar vuoc'h a selle outi gant he daoulagad bras hag a seblante klevet kement a lâre, hag he c'hare ivez. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl/1, Al Liamm, 1984, p. 170.)
Stouiñ a rae a-us dezhe, lavarout a rae dezhi he c'hare hag e poke d' he diweuz. — (Ronan Huon, Ar Gwennili-mor, Al Liamm niv. 77, Du-Kerzu 1959, p. 409.)

Troidigezhioù