gollo

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Sauter à la navigation Sauter à la recherche

Brezhoneg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Eus kollo gant ur c'hemmadur dre vlotaat (k > g).

Open book 01.svg Furm verb

Kemmadur Furm
hep kollo
dre vlotaat gollo
dre c'hwezhañ c'hollo
dre galetaat digemm
amreizh digemm

gollo /ˈɡɔlːo/

  1. Furm kemmet ar verb koll e trede gour unan an amzer-da-zont, en doare-disklêriañ.
Ya, gwelet a rimp ! An hini a gollo a baeo d'egile eur flipaden pewar gwenneg. — (Ivon Krog, Klenved ar Medalennou, Ti-moulerez Sant-Gwilherm, Sant-Brieg, 1909, p. 14.)
— [...]. Koll pep tra a raint, ha, p'o devezo kollet o danvez holl, e c'hoariint ivez ouzoc'h o lestr aour, a gollo evel pep tra. [...]. — (G. MILIN, Gwechall-goz e oa..., Kemper, 1924, p. 51.)
« Flaer a zo gwall nec'het. Unan eus e vignoned en deus paket eur prosez hag a gousto ker n'an neb a gollo. [...] ». — (Jakez Riou, Troiou-Kamm Alanig al Louarn II, Gwalarn niv. 97, Kerzu 1936, p. 24.)
  • War-lerc'h ar rannig-verb nac'h ne, da skouer :
Hogen ne gollo ket, daoust d'e ziavaez dinoaz ar galloud en doa diskuliet en un doare ken estlammus e derou e vuhez. — (Langleiz, Romant ar Roue Arzhur/levrenn I : Marzhin, Al Liamm, 1975, p. 22.)