douge

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Sauter à la navigation Sauter à la recherche

Brezhoneg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Savet diwar doug-, pennrann ar verb dougen, hag an dibenn-ger -e

Open book 01.svg Furm verb

douge /ˈduːɡe/

  1. Furm ar verb dougen e trede gour unan an amdremened, en doare-disklêriañ
Hogen, a-viskoazh en devoa bet doujañs ouzh ar re a zouge galoñsoù... dreist-holl pan eo ar galoñsoù-se steredennoù ! — (Jakez Konan, Lannevern e kañv ha danevelloù all, Al Liamm, 1980, p. 16.)
Edo, dres, ar roue o tistreiñ da Dintagell pa zegouezhas er porzh al lestr a zouge Gorwenal. — (Langleiz, Tristan hag Izold, Al Liamm, 1958, eil emb. 1972, p. 207.)
Setu perak e touge ul lienenn du a-dreuz e dal hag e jod da guzhat an toull. — (Roparz Hemon, An tri boulomig kalon aour, Al Liamm, 1961, p. 10.)

Troidigezhioù