a-bell

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Sauter à la navigation Sauter à la recherche

Brezhoneg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Diwar an araogenn a hag an anv-gwan pell.

Open book 01.svg Adverb

a-bell /aˈbɛlː/

  1. Eus pell (en egor)
  2. Dont, gwelout, klevout, den pe dra, a-bell :
    • — Ya da ! Ha ret eo e teufec'h a-bell evit n'ho pe ket klevet petra a zo. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl/1, Al Liamm, 1984, p. 25.)
    • Pa gomzer eus ar bleiz, e lost
      a weler a-bell, pe a-dost
      .
    • Pa vez komzet eus ar bleiz e vez gwelet e lost,
      Pe a-bell pe a-dost
      .
    • Ac'han, keit hag am eus soñj, piou a zivino, m'oc'h tud a skiant, eun divinadell fentus am eus klevet hizio e ti ar fererez :
      Petra ' zo a bell pe a dost
      lagad d'ezañ e beg e lost ?
      [...].
      FULUP. — Eur gastelodenn, Monig !... [...].
      — (Jarl Priel, Ar Vatez vihan, Sav niv. 29, Diskar-amzer 1944, p. 17.)
  3. Kerent a-bell
    • Ur c'henderv a-bell
  4. a-bell bras
    • Klevet a raen krial a-bell bras diouzhin, LE 3345
  5. Pell (e-lec'h da-bell)

Troidigezhioù