ti

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Mont da : merdeiñ, klask
Eilstummoù tipografek Gwelet ivez : Ti

Taolenn

Brezhoneg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Testeniekaet en henvrezhoneg (ti, tig).
Meneget er C'hatolikon (ti).
Da geñveriañ gant ar gerioù en kembraeg, chy en kerneveureg, ti, teach en iwerzhoneg, tegia en galianeg.

Open book 01.svg Anv-kadarn

ti /ˈtiː/ gourel (liester : tiez, tierfurm vihanaat : tiig)

  1. Savadur annez.
    • Eno emañ ma zi. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl 3, Al Liamm, 1988, p. 156.)
    • Un ti bihan 'lein ar menez Emañ ma dous, ma c'harantez. — (?, p. ?.)
    • Yun a veve gant e vamm-gozh en un ti paour, war gorre un dorgenn dizarempred. — (Jakez Riou, Geotenn ar Werc'hez ha danevelloù all, Al Liamm, 1957, p. 31.)
  2. Lojeiz.
  3. Savadur boutin.
    • Ti ar re gozh.
  4. mont en ti: tremen an treuzoù.
    • Pa voent aet en ti, e weljont ur wrac'hig kozh azezet war maen an oaled, ha war ar bank-tosel, e-kichen ar gwele, e oa ur c'havr o roiñ da ur bugel da denañ. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl/4, Al Liamm, 1989, p. 29.)
Notenn
Implijet e vez hep ger-mell a-wezhioù :
Heuliet gant ar c'hemmadur
  • N'eus forzh da di biv ez in e vin degemeret mat. TBP 2/164

Gerioù kevrennek

Deveradoù

Divinadelloù

Krennlavarioù

Troidigezhioù