mor

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Mont da : merdeiñ, klask

Brezhoneg

Ar mor.

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Testeniekaet en henvrezhoneg mor.
Meneget er C'hatolikon (mor).
Da geñveriañ gant ar gerioù môr en kembraeg, mor en kerneveureg, muir en iwerzhoneg, mori- en galianeg.

Open book 01.svg Anv-kadarn

mor /ˈmoːr/ gourel (liester : morioù)

  1. Tachennad ec'hon a zour sall a c'holo ul lodenn eus ar blanedenn Douar.
    • Mor Breizh. Ar Mor Du.
    • Youc'hal a rae pa groze ar mor ; sutal pa gleve ar c'hefeleg o tremen a-zioc'h e benn. — (Lan ar Bunel, Laouig ar Penker, eun danvez beleg, Brest, 1929, p. 13.)
    • Na traonienn zoun na krec'henn sounn ne virent outañ da vont, nag houlennoù ar mor zoken. — (Yann ar Floc'h, KOÑCHENNOU Eus BRO ar STER AON, Kemper, 1950, p. 39.)
  2. Ur c'hementad bras evel ar mor.
  3. Un niver bras.
    • Ur mor a dud.

Deveradoù

Gerioù kevrennek

Troioù-lavar

  • An dud a vor : ar voraerien
  • Mont war vor : mont da verdeiñ.
  • Redek mor
  • Regiñ mor
  • Ober morig : troazhañ, pa gomzer eus bugale vihan.
  • Pinvidik evel ar mor : pinvidik-bras

Divinadelloù

Krennlavarioù

Troidigezhioù