kleven

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Mont da : merdeiñ, klask

Brezhoneg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Savet diwar klev-, pennrann ar verb klevet pe klevout, hag an dibenn-ger -en

Open book 01.svg Furm verb

kleven /ˈkleːvɛn/ /ˈklewɛn/

  1. Furm ar verb klevet/klevout e kentañ gour unan an amdremened, en doare-disklêriañ
Dre ma 'z aen gant va hent e kleven en-dro din, en tiez hent-houarn hag e pep kombod an trenioù, va c'henveajourien o trailhañ rusianeg : [...]. — (Jarl Priel, Amañ hag Ahont, Al Liamm, 1957, p. 11.)
En deiz all e kleven unan o krïal forz e vuhez ouz-kreh du-mañ. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Deuxième Partie, 1970, p. 164.)
Ar zoudarded a gleven o vont d'ar red dre an hent braz varzu Guitevede, en eur grial, oc'h en em c'hervel an eil egile hag en eur leusker tennou fuzil. — (Lan Inizan, Emgann Kergidu Lodenn 2, J.B. hag A. Lefournier, Brest, 1878, p. 136.)

Troidigezhioù