klañv

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Mont d’ar merdeerezh Mont d’ar c’hlask

Brezhoneg

Etimologiezh

Eus ar ger krennvrezhonek claff, kar d'ar gerioù kerneveurek klav, kembraek claf, heniwerzhonek clam « lovr », iwerzhonek clamh, skosek cloimh « rogn, gal ». Dont a rafent holl eus ur ger keltiek *klamos « klañv », gwrizienn KLÊM ha KLÄM, a gaver er gerioù sañskritek क्लामयति (klāmyati) « diviet eo », henc'hresianek ϰλαμαρός (klamarós) « gwan », ha latin clēmens.(Macbain)[1]

Anv-gwan

Derez Furm
Derez-plaen klañv
Derez-uheloc'h klañvoc'h
Derez-uhelañ klañvañ
Derez-estlammiñ klañvat

klañv /ˈklã/ /ˈklãw/

  1. A zo fallaet e yec'hed, a zo dalc'het gant un droug bennak.
  1. Chifet, heget, hegaset-kenañ.
  2. Klañv gant un dra pe un den : abalamour dezhañ.
  3. Mont klañv.

Gerioù heñvelster

Gerioù enepster

Gerioù kevrennek

Gant un doareer

Gerioù kevrennek all

Deveradoù

Troioù-lavar

Krennlavar

Troidigezhioù

Daveoù

Roll an daveoù :


Anv-kadarn

klañv /ˈklã/ /ˈklãw/ gourel, kleñvien.

  1. Den klañv.


Gerioù heñvelster