kannañ

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Mont d’ar merdeerezh Mont d’ar c’hlask

Brezhoneg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Savet diwar kann.
Meneget er C'hatolikon (cannaff).
Da geñveriañ gant ar verboù cannu en kembraeg ha canna en kerneveureg.

Open book 01.svg Verb

kannañ /ˈkãnːã/ verb kreñv eeun (anv-gwan-verb : kannet) (displegadur)

  1. Naetaat, dilouzañ dilhad.
  2. Skeiñ (gant, war).

Stummoù all

en em gannañ verb kenemober

  1. Skeiñ an eil gant egile.
    • En em gannañ a reont, hag an eil o redek war-lerc’h egile, ez eont kuit. — (Roparz Hemon (diwar Chr. Marlowe), Fostus an doktor daonet in Pemp pezh c'hoari berr, Skridoù Breizh, Brest, 1944, p. 120.)
    • Mes ne c’hellent ket en em glevet, hag ar bobl en em rannas e div gostezenn hag a yoa ker kounnaret an eil ouzh eben ma'z oant dija prest d’en em gannañ. — (Gabriel Morvan, Buez ar Zent, Brest, 1894, p. 822.)

Deveradoù

Gerioù kevrennek

Troioù-lavar

Liamm war-du al lec'hienn Devri

Troidigezhioù

naetaat

skeiñ