teod
Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Taolenn |
Brezhoneg
Etimologiezh
- (1499) Teaut er C'hatolikon[1]. Kar d'ar gerioù tavot ha tavas e kerveveureg, tafawd aet da tafod e kembraeg, dezho ar memes ster, hag a zeufe eus ur ger keltiek *tab-āto- a gaver e wrizienn er ger « tañva » c'hoazh.[2]
Anv-kadarn
teod /ˈtɛwt/ gourel (liester teodoù)
- (Korfadurezh) Organ kigennek gwevn e-barzh ar genoù hag a dalvez da fiñval ar boued ennañ ha d'e dañva. Ouzhpenn da se e talvez ivez da zistagañ sonioù 'zo.
- Kourailhoù laou ha teodoù c'hwenn. — (Fañch an Uhel, Soniou Breiz-Izel 2, Pariz, 1891, 1971, p. 2.)
- E-lec’h digeriñ e c’henou e vefe gwelloc’h dezhañ ober ur skoulm pe zaou war beg e deod. — (Ivon Krog, Kleñved ar medalennou, Sant-Brieg, 1909, p. 19.)
Gerioù heñvelster
Deveradoù
Troioù-lavar
- Un teod binimus pe un teod millget a vez lavaret ivez eus un teod fall, pe ur gwall deod, eus ar re washañ.
- An teodadoù a zo taolioù teod graet gant un teod binimus.
- Un teod toull zo un den a ya da gontañ kement tra a oar, rak n'eo ket evit e deod.
- Un den distagellet e deod a zo techet da gomz kalz, kalz re zoken. Gwelout stagell
Krennlavar
- Teod hir, dorn berr.
Troidigezhioù
|
|
|
Gwelet ivez
- Ar pennad « teod » e-barzh Wikipedia

Daveoù
Roll an daveoù :