distagañ
Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Taolenn |
Brezhoneg
Etimologiezh
Verb
distagañ /dis.ˈstɑː.ɡã/ verb kreñv eeun (displegadur)
- Distrobañ un dra bennak diouzh ar pezh e stage.
- Distagañ he nask he graet kredapl. — (Yann ar Floc'h, Koñchennoù eus bro ar Stêr Aon, Kemper, 1950, p. 94.)
- Dizibrañ.
- Pa'z po distaget ar c'hezeg e kasi anezho d'an dour. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé 2, p. 119.)
- Reiñ da glevet.
- Neuze, o komz eus an amzer; e tistage un nebeud pozioù all ha, didrouz ha war e bouezig, e kerzhe adarre en e roud [...]. — (Yeun ar Gow, E skeud tour bras Sant-Jermen, 1955, eil emb. Al Liamm, 1978, p. 110.)
- Na grik na mik ne zistagas an ofiser-se keit ha ma tisplege ar C'hallez he danevell. — (Jarl Priel, Amañ hag ahont, Al liamm, 1957, p. 112.)
- Ezteuler soniadoù ur yezh.
- E brezhoneg e c'hell an holl vogalennoù bezañ distaget dre ar fri. — (Frañsez Kervella, Yezhadur Bras ar Brezhoneg, Brest, 1947, 1976, p. 15, § 10.)
- Nag a fent a rae dimp adal ma strive da zistagañ gant kant ha mil boan ur c'houblad gerioù e rusianeg palefarzh ! — (Jarl Priel, Amañ hag ahont, Al liamm, 1957, p. 14-15.)
- Selaouit bremañ penaos e vez distaget e rusianeg. — (Jarl Priel, Amañ hag ahont, Al liamm, 1957, p. 94.)
Gerioù heñvelster
- dieren (1)
- dinaskañ (1)
- digabestrañ (1)
- dieubiñ (1)
- dispartiañ (1)
- disrannañ (1)
Gerioù enepster
Deveradoù
Troidigezhioù
Distrobañ un dra bennak diouzh ar pezh e stage
Ezteuler soniadoù
