gell

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Mont da : merdeiñ, klask

Brezhoneg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

(Anv-gwan) Kavout a reer ar ger-mañ en henvrezhoneg (gel).
Da geñveriañ gant ar gerioù kembraek ha kerneveurek gell, galianek giluos.
(Furm verb) Savet diwar « gell- », pennrann ar verb « gellout », hep dibenn-ger.

Open book 01.svg Anv-gwan

Meur a liv gell.
Blev gell.

gell /ˈɡɛlː/

  1. A-liv gant ar c'histin teñval (diwar-benn blev an den hag al loened dreist-holl). _____________
    • Ur marc'h gell.
    • Ur barv ha blev gell.
    • Dalc'hmat e veze gantañ ur c’hi bras ha gell sklaer. — (Alan an Diuzet, Eñvorennoù eur prizoniad, embannet gant an oberour e ti Riou-Reuze (Roazhon), Eil emb. Al Liamm, 1980.)


Stumm all

Deveradoù

Gerioù kevrennek

Troidigezhioù

Open book 01.svg Anv-kadarn

gell /ˈɡɛlː/

  1. Liv gell. _____________

Open book 01.svg Furm verb

Kemmadur Furm
hep gell
dre vlotaat c'hell
amreizh c'hell

gell /ˈɡɛlː/

  1. Furm ar verb gellout e trede gour unan an amzer-vremañ, en doare-disklêriañ; peuvuiañ : gall.
    hep kemmadur (war-lerc'h mar, ...)
    • [...], mar gell an Diaoul c'hoarzhin en ifern : [...]. — (Lan Inizan, Emgann Kergidu 1, Brest, 1877, eil emb. Al Liamm 1977, p. 118.)
    gant kemmadur (war-lerc'h a, e, ne, pa, ma, ...)
    • - [...]. Ouspenn zo c'hoaz, epad ma vezez er-mêz evel-se e c'hell tud a bep seurt dont ama da ober droug, [...]. — (Gabriel Milin, Gwechall-goz e oa…, Kemper, 1924, p. 4.)
    • - « [...] Ar prenestr a zo troet ouzh tu an hanternoz, ha sklerijenn al loar ne c'hell, e mod ebet, tizhout anezhañ. » — (Jakez Riou, An Ti Satanazet, Skridoù Breizh, 1944, p. 51.)
  2. e troiennoù evel gwellañ ma c'hell, kentañ ma c'hell, muiañ ma c'hell: