hir

Gwelet ivez : Hir

Brezhoneg

Etimologiezh

Meneget er C'hatolikon (hyr).

Da geñveriañ gant an anvioù-gwan hir en kembraeg, hyr en kerneveureg, sir en iwerzhoneg, siros en galianeg.

Anavezet evel anv-tiegezh : Le Hir.

Anv-gwan

derez-plaen	hir
derez-uheloc'h	hiroc'h
derez-uhelañ	hirañ
derez-estlammiñ	hirat

hir /ˈhiːr/ (furm vihanaat hirik)

1. Brasoc'h e hed eget hini an darn vrasañ eus e seurt.
   • <skouer>.
2. A vent uheloc'h eget an darn vrasañ .
   • <skouer>.
3. A bad pell.
   • Kaoz an arabadus A zo hir ha padus.
4. kavout hir

Gerioù enepster

• berr
• krenn

Deveradoù

hiraat hirad hiraezh hiraezhiñ hiraezhus

hirded hirder hirentez hirnezh

Gerioù kevrennek

hiramzeriñ hirbad hirbadout hirbasianted hirbred hirgarrez

hirgarrezek hirgelc'h hirhoal hir-hir hirhoalus hirvarv hirvoan

hirvoud hirvoudiñ hirvoudus hirwel hirweled maen-hir

Troidigezhioù

esperanteg : longa (eo) galleg : long (fr) kembraeg : hir (cy)

kerneveureg : hyr (kw) saozneg : long (en)

Kembraeg

Etimologiezh

Sellet ouzh an etimologiezh e kevrenn ar brezhoneg.

Anv-gwan

hir /Distagadur ?/

1. Hir.

   <skouer>.