afo

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Mont da : merdeiñ, klask
WikiLettreMini.svg
  1. adverb doareañ: buan
    • mont, labourat, afo.
  2. hastañ afo
    • Hop ! paotr ! buan, ur werenn evit an aotrou ; hast afo 'ta troideller. — (Klaoda ar Prad, An teir c'had ; Ar mevel laer, Ti-moulerezh Sant-Gwilherm, Sant-Brieg, 1908, p. 7.)
    • Red eo rei arc'hant d'ezan hag e laosko ac'hanoc'h da redek ; hastit affo ! — (Yann-Vari Perrot, An Aotrou Kerlaban Pez farsus e 3 Arvest, Brest, 1922, p. 43.)
    • - Mall eo, emezan, mont en hent. Hast affo. — (Gabriel Milin, Gwechall-goz e oa…, Kemper, 1924, p. 74.)
    • Hastomp afo. — (Troude ha Milin, Labous ar wirionez, Skridoù Breizh, 1950, p. 84.)
  3. hastañ afo ober un dra bennak: hastañ buan ober un dra bennak
    • Bremañ hastomp afo mont en hent, rak nemet re hir n’hor beus daleet dre amañ. — (Lan Inizan, Emgann Kergidu 2, Brest, 1878, eil emb. Al Liamm 1977, p. 205.)