boe

1. trede gour unan amzer-dremenet strizh ar verb bezañ.
   • Mar boe klask dezhañ, Biel an Doenn n'hen disklerias ket. — (Lan Inizan, Emgann Kergidu 2, Brest, 1878, eil emb. Al Liamm 1977, p. 142.)
   • [...], met eur marc'h na voe biskoaz ha na vezo biken e bar er bed-mañ. — (Yann ar Floc'h, KOÑCHENNOU Eus BRO ar STER AON, Kemper, 1950, p. 39.)
   • Pa voe tavet an dornerezed, Yun a zistroas d'an ti. — (Jakez Riou, Geotenn ar Werc'hez ha danevelloù all, Al Liamm, 1957, p. 33.)
   • Ar re all, pa glevjont, a redas ivez d'ar gambr, ha ma voe eno neuze trouz ha garm spontus. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl 3, Al Liamm, 1988, p. 14.)
   • Pa voe bervet an dour e voe taolet er varrikenn. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl 3, Al Liamm, 1988, p. 200.)
2. er verb kaout, er stummoù am boe, hor boe.

   • ..., kaer am boe klask, ne gaven hent ebet. — (Gabriel Milin, Gwechall-goz e oa…, Kemper, 1924, p. 34.)
   • Aotre am boe 'ta da reiñ dorn evel deskard d'ar re-se ar merc'her. — (Jarl Priel, Va Zammig Buhez, Al Liamm, 1954, p. 73.)