dougo

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Aller à la navigation Aller à la recherche

Brezhoneg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Savet diwar doug-, pennrann ar verb dougen, hag an dibenn-ger -o

Open book 01.svg Furm verb

dougo /ˈduːɡo/

  1. Furm ar verb dougen e trede gour unan an amzer-da-zont, en doare-disklêriañ
— [...]. Marteze ar gentel a hizio a zougo he zammig frouez... [...]. — (Ivon Krog, Eur Zac'had Marvailhou, Buhez Breiz, Kemper, 1924, p. 17.)
EGISTES. — [...]. Tap krog en ur penn d' ar bec'h ha me a zougo egile... [...]. — (Jarl Priel, Nag a Wad, Al Liamm niv. 112, Gwengolo-Here 1965, p. 314.)
Dre un degouezh fromus kenañ, e vo ur plac'h yaouank flamm, hogos ur grennardez, e zougo d'ar pec'hed. — (Langleiz, Romant ar Roue Arzhur/levrenn I : Marzhin, Al Liamm, 1975, p. 92.)

Krennlavarioù

Troidigezhioù