alaouret

Brezhoneg

Gerdarzh

Diwar alaour-, pennrann ar verb alaouriñ, hag an dibenn-ger -et.

Anv-gwan

Derez	Furm
-plaen	alaouret
-uheloc'h	alaouretoc'h
-uhelañ	alaouretañ
-estlammiñ	alaouretat

alaouret /aˈlɔwret/

1. Goloet gant ur gwiskad aour tanav
   • <skouer.>
2. (Dre astenn-ster) Melen evel an aour
   • C'hwezh-vat gant an ed e bleuñv
     Hag al lann alaouret
     War ar maezioù gant ar glizh-noz a red Kanaouenn, Kousk Breizh-Izel, Bleiz Lannvau
3. (barzhoniel) Sklêrijennet gant an heol
   • Poultrenn ha pell alaouret a nije dreist an evlec'h. — (Jakez Riou, Geotenn ar Werc'hez ha danevelloù all, Al Liamm, 1957, p. 32.)
   • Hag ar parkadoù gwinizh alaouret a-grap an tosennoù a-us d'ar stêr. — (Anjela Duval, Me, Anjela, Mouladurioù Hor Yezh, 2011, p. 104.)
   • Distrei a ra, teñval a-walc’h e benn, daoust d’ar maeziou beza alaouret kaer, gant an heol o kuzat dreist barr ar meneziou. — (Yann ar Floc'h, Koñchennou eus Bro ar Stêr Aon, Levrdi Le Dault, Kemper, 1950, p. 100.)

Troidigezhioù

• galleg : doré ^(fr)