prenañ

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Mont da : merdeiñ, klask

Brezhoneg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Savet diwar pren.
Kavet en krennvrezhoneg (prenaff).
Da geñveriañ gant ar verboù prynu en kembraeg, prena en kerneveureg.

Open book 01.svg Verb

prenañ /ˈpreː.nã/ verb kreñv eeun (displegadur)

  1. Dont da gaout, akuizitañ (un dra bennak) en eskemm arc'hant.
    • An hanter kant lur-se n’int ket din. Roet int bet din, er beure-mañ, evit mont d’ar bourk, da baeañ, e ti ar Saliou, ar sukr, ar c’hafe, ar chikore o deus prenet ar merc'hed e-pad ar miz diwezhañ. — (Jakez Riou, An Ti Satanazet, Skridoù Breizh, 1944, p. 103.)
    • E-leizh an ti a oa a dud : merc’hed deuet da brenañ sukr, holen, kafe pe un dra bennak all. — (Jakez Riou, An Ti Satanazet, Skridoù Breizh, 1944, p. 22.)

Stummoù rannyezhel

Gerioù enepster

Deveradoù

Troioù-lavar

  • prenañ un davañjer nevez : bezañ dougerez

Troidigezhioù