lufr

Brezhoneg

Gerdarzh

Diouzh *lou-bro, ar goulou, deuet Louber en henvrezhoneg, ha da geñveriañ gant lleufer e kembraeg.

Anv-gwan

Derez	Furm
-plaen	lufr
-uheloc'h	lufroc'h
-uhelañ	lufrañ
-estlammiñ	lufrat

lufr /ˈlyf(r)/

1. A lufr, a lugern.
   • Troñset en deus e vragoù a-geñver gant e zaoulin, ha soubañ a ra e dreid diarc'hen en dour klouar ha lufr evel ur sklasenn. — (Herve Gouedard, Paul Sérusier, ul livour e Breizh, Al Liamm, miz Du 2013, p. 91.)
   • Alc’hwezoù munut ken lufr ha pa vijent nevez-c’hraet, PIGO 183.

Anv-kadarn

lufr /ˈlyf(r)/ gourel ; liester -où

1. Perzh udb a zo lufr, azo bet lufret.
   • lufr an dir. — (Geriadur brezhoneg An Here, 2001, p. 870-b.)
   • lufr an arrebeuri. — (An Here 2001, 870-b.)
2. Reiñ lufr d'un darvoud bennak. — (An Here 2001, 870-b.)
3. Reiñ lufr da un dra bennak. — (An Here 2001, 870-b.)

Troidigezhioù

• galleg : brillant ^(fr)