lubaniñ

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Aller à la navigation Aller à la recherche

Brezhoneg

WikiLettreMini.svg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Dont a ra eus an anv-kadarn luban hag al lostger -iñ.

Open book 01.svg Verb


lubaniñ /ly'bã:nĩ/ verb kreñv eeun

  1. <ster>
    • Hag e touello ar re a dorr an emglev en ur lubaniñ anezho. Met pobl ar re a anavez o Doue a vo kalonek hag a oberio. — (Ar Bibl, Daniel, Pennad 11,32.)
    • Lammat etre divrec'h ur gwaz all. Ha ! Ne oas ket chalet gant Yann Goadou ar genaoueg a lubanjout gant ur garantez faos. — (Al Liamm, n°102, p. 24.)
    • An deiz ; a, n'eo ket diaes e veuliñ
N'eo ket diaes bezañ lubanet gant e lugern. — (Maodez Glanndour, Komzoù bev, Skridoù Breizh, 1949, p. 171.)

lubaniñ verb kreñv dieeun

  1. lubaniñ da, ouzh ub. : klask gounit e c'hrad vat gant komzoù flour, evit e douellañ.
    • Darn a lubane ouzhoc'h gant ardoù ha komzoù flour. War a gonte Fañch, ne oa den ebet ken gouest ha ma zad, ha gouzout a ouie lubaniñ dezhañ. — (Geriadur Brezhoneg An Here, p. 868.)

Deveradoù

stummoù all

Troidigezhioù