hor befe

Brezhoneg

Etimologiezh

Diwar an anv-gwan perc'hennañ hor ha befe, furm eus ar verb bezañ en trede gour unan.

Furm verb

hor befe /ɔrˈbefːe/

1. Furm ar verb en devout/kaout e kentañ gour lies an amzer c'hallus, en doare-divizout.
   • Na dit ket da grediñ evelato hor befe-ni aon ; [...]. — (Lan Inizan, Emgann Kergidu 1, Brest, 1877, eil emb. Al Liamm 1977, p. 90.)
   • — Kabiten, eme eur serjant, me gaf d'ign eo eun tamm dismegansuz evidomp mont e kear gand eur vaouez ereet he daouarn d'ezhi. Lavaret a rafe an oll hor befe aoun raz-hi, ni soudarded. — (Lan Inizan, Emgann Kergidu Lodenn 2, J.B. hag A. Lefournier, Brest, 1878, p. 285.)
   • M'hor befe ur vuoc'h vihan hag un tamm pemoc'h, ... me a c'houlennfe un atant digant hor mestr ; ... — (Yann ar Floc'h, Koñchennou eus Bro ar Stêr Aon, Levrdi Le Dault, Kemper, 1950, p. 121.)

Stummoù rannyezhel

• hon befe
• hon defe

Gwelet ivez

• hor bije

Troidigezhioù

• galleg : (nous) aurions ^(fr)