flemmañ

Brezhoneg

Gerdarzh

Savet diwar an anv-kadarn flemm hag al lostger -añ.

Verb

flemmañ /ˈflɛmːã/ verb kreñv eeun (displegadur)

1. Ensiklañ e vinim gant ur flemm
   • Jañ-Mari a oa bet flemmet gant un naer pa oa o troc'hañ raden el lanneg. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Deuxième Partie, 1970, p. 161.)
   • ... ; an naer, avat, an hini a oa dindani gant he c'hilioù, ha flemmet e oa bet ganti. — (Youenn Drezen, Sizhun ar Breur Arturo, Al Liamm, 1971, p. 66.)
2. Broudañ
   • Ar c'helien a flemm, gwenan a safron er bodoù skav, gwesped a nij el liorzh, en dro d'an avaloù bleudek. — (Jakez Riou, Geotenn ar Werc'hez ha danevelloù all, Al Liamm, 1957, p. 37.)

flemmañ verb gwan

1. → Termenadur da glokaat (Ouzhpennañ)

Deveradoù

• diflemmañ
• flemmad
• flemmadenn
• flemmer
• flemmet
• flemmus
• flemmusted

Troioù-lavar

• her flemmañ

Troidigezhioù

• galleg : 1. mordre (serpent) ^(fr) ; 2. piquer ^(fr)
• saozneg : bite ^(en)