anv
Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Taolenn |
Brezhoneg
Etimologiezh
- (Anv-kadarn) Kavet en henvrezhoneg (anu).
- Meneget er C'hatolikon (hanu).
- Da geñveriañ gant ar gerioù enw en kembraeg, hanow en kerneveureg, ainm en iwerzhoneg, anuan en galianeg.
- (Furm verb) Savet diwar « anv- », pennrann ar verb « envel », hep dibenn-ger.
Anv-kadarn
anv /ˈãnw/ gourel (liester anvioù)
- Ger a dalvez da envel, da aroueziñ ur boud (den pe loen), un dra bennak.
- Fañch e oa anv ar mab henañ. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl 1, Al Liamm, 1984, p. 15.)
- Pe anv eo hennezh ?
- Petra eo e anv ?
- Bezañ anv a un den, eus un den.
- Bezañ anv a un dra bennak, eus un dra bennak
- N'eus ket anv a gement-se.
- ober un anv eus unan bennak
- en anv Doue, en an' Doue.
- Bezañ anv gant unan bennak eus un dra bennak.
- N’eus ken anv ganeoc’h nemet a Zoue. — (Lan Inizan, Emgann Kergidu 1, Brest, 1877, eil emb. Al Liamm 1977, p. 51.)
- N’oa ken anv ganto nemet eus an Aotrou B. — (Lan Inizan, Emgann Kergidu 1, Brest, 1877, eil emb. Al Liamm 1977, p. 51.)
- bezañ en anv unan bennak
- Ober un dra bennak en anv Doue
- Da c’houlenn an aluzen en anv Doue. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl 1, Al Liamm, 1984, p. 281.)
- Roit an aluzen d’ar paour en anv Doue. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé 1, p. 160.)
Doareoù-skrivañ all
- anw, en doare-skrivañ etrerannyezhel
- ano, e KLT hag e falc'huneg
Deveradoù
Gerioù kevrennek
Troidigezhioù
Furm verb
anv /Distagadur ?/