envel

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Mont da : merdeiñ, klask

Brezhoneg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Savet diwar anv hag -el.
Meneget er C'hatolikon (henuell).
Da geñveriañ gant ar verboù enwi en kembraeg, henwel en kerneveureg.

Open book 01.svg Verb

envel /ˈẽnvɛl/ verb kreñv eeun (displegadur)

  1. Reiñ un anv d'unan bennak, pe d'un dra bennak, pe lavarout e anv.
    • Aotrou, gwelet a ran traoù hag a zo spontus, O envel ne rin ket dre ma'z int re euzhus. — (Fañch an Uhel, Sainte Tryphine et le Roi Arthur, Presses Universitaires de Rennes, Terre de Brume, 2002, p. 34.)
    • Envel a c'hellan deoc'h tri beleg hag a yoa deuet d'hon heul ... — (Lan Inizan, Emgann Kergidu 2, Brest, 1878, eil emb. Al Liamm 1977, p. 11.)
  2. Dilenn.
    • N'hoc'h eus nemet envel ar re a gerfot, ... — (Lan Inizan, Emgann Kergidu 2, Brest, 1878, eil emb. Al Liamm 1977, p. 11.)
    • Envel unan bennak da roue, da bab.

Doareoù-skrivañ all

En doare-skrivañ etrerannyezhel e vez skrivet enwel.

Troidigezhioù