Mont d’an endalc’had

kren

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.

Brezhoneg

Etimologiezh

Savet diwar kren-, pennrann ar verb krenañ, hep dibenn-ger.

Anv-kadarn

kren /ˈkrẽːn/

  1. Fiñv bihan rannoù eus ar c'horf (izili dreist-holl) gant ar yenijenn pe an aon.

Deveradoù

Gerioù kevrennek

Furm verb

Kemmadur Furm
hep kren
dre vlotaat gren
amreizh digemm

kren /ˈkrẽːn/

1. Furm ar verb krenañ e trede gour unan an amzer-vremañ, en doare-disklêriañ.
« Henhont, ar c'habiten Kivoron, evitañ da vezañ ur bleiz-mor ha dispont dirak ar Saozon, a gren dirak e wreg ; [...]. — (Lan Inizan, Emgann Kergidu 1, Brest, 1877, eil emb. Al Liamm 1977, p. 164.)
2. Furm ar verb krenañ en eil gour unan an doare-gourc'hemenn.
« Kren, paotr ! » — (Yann ar Floc'h, Koñchennou eus Bro ar Stêr Aon, Levrdi Le Dault, Kemper, 1950, p. 119.)

Anagramoù