chik

Brezhoneg

Etimologiezh

Ar ger a vefe bet roet d'ar butun-chik diwar trouz ar chaokat anezhañ. An hevelep orin a zisplegfe ivez ar ster anatomel.

An heñvelster da "cheuc'h" a zeu diwar ar galleg chic ^(fr) .

Anv-kadarn

chik /ˈʃikː/ gourel (liester : chikoù)

1. (korf.) Elgezh, lodenn izelañ an dremm.
   • "N'on ket!" emezañ etre e chik hag e chouk. — (Kristan Brisson, KANTREADENNOÙ GWENNOLE AN DIVROAD, An Here, 1993, p. 7.)
2. Butun da chikañ.
   • Prenañ chik. Lonkañ e chik. — (GERIADUR BREZHONEG, An Here, 2001, p. 209.)
3. (estl.) Termen a zistager pa venner ma roy peoc'h tud all.
   • Chik! Ni a gomzo a gement-se diwezhatoc'h.— (ibid.)
4. Indu graet gant raz, plastr pe simant a lakaer ouzh ar mogerioù hep e levnaat.
   • Chik an ti.— (ibid.)
5. Pri raz (pe simant) ha traezh a dalvez da juntañ mein ur voger.

Gerioù heñvelster

• (anatomiezh) bailhog, elgezh, groñj
• (estl.) peoc'h, grik, mik

Troidigezhioù

• saozneg : chin ^(en)
• galleg : menton ^(fr)  gourel
• italianeg : mento ^(it)  gourel
• kembraeg : gên ^(cy)  benel

Deveradoù

Deveret diwar chik (elgezh)

• chinkelloù
• Chikolodenn?

Deveret diwar chik (buntun)

• chik-butun
• chikadenn
• chikañ

Anv-gwan

chik /ˈʃikː/

1. hegarat, plijus, sikourus.
   • Hennezh zo ur paotr chik!

Adverb

chik /ˈʃikː/

1. Cheuc'h.
   • Sed unan zo gwisket chik ha cheuc'h!