ben

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Mont da : merdeiñ, klask

Brezhoneg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

→ Etimologiezh da glokaat (Ouzhpennañ)

Open book 01.svg Furm verb

ben /ˈbɛːn/

  1. Furm berr ar verb bezañ e kentañ gour unan an amzer dic'hallus, en doare-divizout.
    • — Roet din skabell d’azezañ, Mar ben-me mab-kaer en ti-mañ. — (Fañch an Uhel, Gwerziou Breiz-Izel 1, An Oriant, 1868, p. 28.)
    • Mevel ha matezh d’am servijañ,
      Mar ben-me itron an ti-ma !
      — (Fañch an Uhel, Gwerziou Breiz-Izel 2, An Oriant, 1874, p. 232.)
    • Me 'garfe e ven marv evit n’ho klevfen ket. — (Ar Varn Diwezhañ, p. 473.)
    • Ha pa ven kant vloaz o labourat amañ noz-deiz ne rafen ket an hanter al labour. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl/2, Al Liamm, 1985, p. 65.)
    • Peger joaus e ven ! — (Fañch an Uhel, Sainte Tryphine et le Roi Arthur, Presses Universitaires de Rennes, Terre de Brume, p. 146.)
    • ...ne ven ket evit lavarout petra a zo o c'hoari ganin. — (Troude ha Milin, Labous ar wirionez, Skridoù Breizh, 1950, p. 154.)

Gerioù heñvelster


Henvrezhoneg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Testeniekaet en henvrezhoneg (he-ben).
Da geñveriañ gant ar gerioù ben, benyw en kembraeg, benen en kerneveureg, bean en iwerzhoneg, bena en galianeg.

Open book 01.svg Anv-kadarn

ben benel (distagadur: é)

  1. Maouez.

Gerioù enepster

Deveradoù

Troidigezhioù


Turkeg

Open book 01.svg Raganv-gour

ben

  1. Me.