plac'h
Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Taolenn |
Brezhoneg
Etimologiezh
- Da geñveriañ gant ar ger caile en iwerzhoneg hag e skoseg, dezhañ ar memes ster. Dont a rafe eus ur ger *pal-ac'h, a seblant bezañ amprestet digant henc'hresianeg Bizantion, παλλαχή, pe digant al latin pellex « serc'h ».[1]
Anv-kadarn
plac'h /ˈplax/, /ˈplɑːx/ benel (liester plac'hed, plac'hezed, furm vihanaat plac'hig)
- Den gwegel e reizh.
- Den yaouank gwegel e reizh, adal e c'hanedigezh betek e eured.
- Ur verc'h en doa, oadet a driwech vloaz, hag a oa ur plac'h kaer ha koant. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl 3, Al Liamm, 1988, p. 25.)
- Soaz a zo ur plac'h vrav. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé 2, p. 60.)
- Matezh.
Deveradoù
Troidigezhioù
Den gwegel e reizh (1)
Den yaouank gwegel e reizh (2)
|
|
Matezh (3)
Daveoù
Roll an daveoù :