harzhal
Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Taolenn |
Brezhoneg
Etimologiezh
- Eus ar ger krennvrezhonek harzaff[1] gant ur c'hwezhadur faos evit evit arton en henvrezhoneg hag arthal e kembraeg, dezho ar memes ster ; ar ster koshoc'h o vezañ moarvat « soroc'hal e-giz un arzh », da geñveriañ gant ar gerioù arth e kembraeg hag en heniwerzhoneg, « arzh », ऋक्ष (ṛkṣa) e sañskriteg, ἄρκτος (árktos) en henc'hresianeg, ursus e latin[2].
Verb
harzhal /ˈhar.zal/ verb gwan (displegadur)
- Reiñ e vouezh da glevet pa gomzer eus ar c'hi.
- Harzhal a oar al louarn ken heñvel ouzh ar c'hi ma kred ar c'hi e-unan e vez ur c'hi all oc'h harzhal. — (Tad Medar, An tri aotrou, Brest, 1981, p. 111.)
- Petra a ya gant an hent Hep daoulagad na dent Hag a lavar stagañ ar c'hôg hag ar yar Ha lezel ar c'hi da harzhal ? — Ar vuzhugenn. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé 3, p. 334.)
Deveradoù
Troidigezhioù
Daveoù
Roll an daveoù :