kel

Brezhoneg

Etimologiezh

Eus ken (evel cyn e kembraeg), troet da kel dirak ar gensonenn [l].

Adverb

kel /ˈkɛl/

1. Adverb an derez-kevatal dirak an anvioù-gwan a grog gant ar gensonenn [l] :
   • ... mar kirit reiñ dezho da evañ ec'h evint d'ho krasoù mat, evel a leveront, e-lec'h lavaret d'ho yec'hed, kel laouen ha tra. — (Lan Inizan, Emgann Kergidu Lodenn 2, J.B. hag A. Lefournier, Brest, 1878, p. 224.)
   • Ar c'hreg neuze a yeas kel laouen ma'z oa eun dudi he gwelet. — (Klaoda ar Prad, Marvailhou ar Vretoned e-tal an tan, Sant-Brieg, 1907, p. 146.)
2. Kelliez gweach ma teu e kaloun ann den c’hoantegesiou direiz, rak-tal e teu d’en em nec’hi. Skouer Jezuz .

Gerioù heñvelster

• ken
• ker

Troioù-lavar

• kel laouen
• kel laosk
• kel ledan
• kel leun
• kel lies
• kel lirzhin
• kel lous
• kel lufr

Troidigezhioù

• galleg : aussi ^(fr) , pareillement ^(fr) , si ^(fr)
• kembraeg : cyn ^(cy) ; mor ^(cy)

Etimologiezh

Eus kala.

Anv-kadarn

kel /ˈke:l/

1. Anv roer d'ar c'heñtañ eus ar miz a-wechoù:
   • Kel an Ebrel
   • Kel ar Genver
   • Kel ar Goañv