doug

Brezhoneg

Gerdarzh

(Anv-kadarn) → Etimologiezh da glokaat (Ouzhpennañ)

(Furm verb) Savet diwar doug-, pennrann ar verb dougen, hep dibenn-ger.

Anv-kadarn

doug /ˈduːk/ gourel hollek

1. Nerzh diabarzh a gas un den davet un pen all pe un dra.

Deveradoù

• dezougen
• dougadur
• dougata
• dougen
• douger
• dougidigezh
• dougus
• hezoug

Gerioù kevrennek

• a-zoug
• e-doug
• doug-berzh
• doug-chañs
• doug-dilhad
• doug-kleze
• doug-kontell
• doug-lizheroù
• doug-moneiz
• doug-pakadoù
• doug-paper,
• doug-paperioù
• doug-pluenn
• doug-paperoù
• doug-segalenn
• doug-sigaretenn
• war-zoug

Troidigezhioù

• galleg : prédisposition ^(fr)

Furm verb

Kemmadur	Furm
digemm	doug
blotaet	zoug
c'hwezhet	digemm
kaletaet	toug
amreizh	toug

doug /ˈduːk/

1. Furm ar verb dougen e trede gour unan an amzer-vremañ, en doare-disklêriañ.
   • Ur vantell zo ganti, war he brec’h eo he doug. — (Frañsez-Vari Klec'h, Hunvre ann Duk a Vreiz, Iann Pevare, e-barzh Bleuniou-Breiz, Th. Clairet, Kemperle, 1862, p. 224.)
   • Ar merser a zoug war he chouk,
     Ar bennhêrez a zoug a-raok. — (Fañch an Uhel, Soniou Breiz-Izel 1, Pariz, 1890, 1971, p. 186.)
   • Evel-se pep gwezenn vat a zoug frouezh mat ; mes ur wezenn fall a zoug frouezh fall. — (Aviel hon Aotrou Jesus-Christ hervez Sant Vaze, Pariz, 1890, p. 18.)
2. Furm ar verb dougen en eil gour unan an doare-gourc'hemenn.
   • Ac’hanta, doug ma bec’h diouzhtu. — (Alc'houeder Treger (Erwan Berthou), Dre an Delen hag ar C’horn-boud, Sant-Brieg, Pariz, 1904, p. 102.)