doug

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Sauter à la navigation Sauter à la recherche

Brezhoneg

WikiLettreMini.svg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

(Anv-kadarn) → Etimologiezh da glokaat (Ouzhpennañ)
(Furm verb) Savet diwar doug-, pennrann ar verb dougen, hep dibenn-ger.

Open book 01.svg Anv-kadarn

doug /ˈduːk/ gourel hollek

  1. Nerzh diabarzh a gas un den davet un pen all pe un dra.

Deveradoù

Gerioù kevrennek

Troidigezhioù

Open book 01.svg Furm verb

Kemmadur Furm
hep doug
dre vlotaat zoug
dre c'hwezhañ digemm
dre galetaat toug
amreizh toug

doug /ˈduːk/

  1. Furm ar verb dougen e trede gour unan an amzer-vremañ, en doare-disklêriañ.
    • Ur vantell zo ganti, war he brec’h eo he doug. — (Frañsez-Vari Klec'h, Hunvre ann Duk a Vreiz, Iann Pevare, e-barzh Bleuniou-Breiz, Th. Clairet, Kemperle, 1862, p. 224.)
    • Ar merser a zoug war he chouk,
      Ar bennhêrez a zoug
      a-raok. — (Fañch an Uhel, Soniou Breiz-Izel 1, Pariz, 1890, 1971, p. 186.)
    • Evel-se pep gwezenn vat a zoug frouezh mat ; mes ur wezenn fall a zoug frouezh fall. — (Aviel hon Aotrou Jesus-Christ hervez Sant Vaze, Pariz, 1890, p. 18.)
    • Perak e toug ar chapel an anv a Gozh-Iliz ? — (Yann-Vari Perrot, Erwan ar Moal, Bue ar Zent, Montroulez, 1912, p. 927.)
  2. Furm ar verb dougen en eil gour unan an doare-gourc'hemenn.