gwiskañ
Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Taolenn |
Brezhoneg
Etimologiezh
- Savet diwar ar ger gwisk hag al lostger -añ.
- Kavet en henvrezhoneg (uuiskyd).
- Meneget er C'hatolikon (guisquaff).
- Da geñveriañ gant ar verboù gwisgo en kembraeg, gwysca en kerneveureg.
Verb
gwiskañ /ˈɡwis.kã/ verb kreñv eeun (displegadur)
- Goleiñ e gorf gant dilhad pe ur pezh dilhad.
- <skouer>.
- Lakaat e zilhad da unan bennak.
- <skouer>.
- Paeañ dilhad da unan bennak.
- Penaos, e c'hellfemp-ni bevañ Laouig er skol, hag e wiskañ ? — (Lan ar Bunel, Laouig ar Penker, eun danvez beleg, Brest, 1929, p. 44.)
- Me va-unan, daoust ha n'on ket pinvidik, a sikouro ivez gwellañ ma c'hellin da vevañ ha da wiskañ ar paotr. — (Lan ar Bunel, Laouig ar Penker, eun danvez beleg, Brest, 1929, p. 45.)
en em wiskañ verb emober
- Lakaat dilhad.
- It d'en em wiskañ. — (Roparz Hemon, Viktor ha Petronilh, Al Liamm, niv. 387, Gouere-Eost 2011, p. 59.)