ben

Brezhoneg

Sellet e vez ouzh ar bajenn pe ar gevrenn-mañ evel un divraz da glokaat e brezhoneg. Mar gouezit tra pe dra diwar-benn danvez ar pennad e c'hellit lakaat ho kouiziegezh da dalvezout dre gemmañ ar bajenn-mañ diouzhtu goude klikañ war al liamm « kemmañ ».

Etimologiezh

→ Etimologiezh da glokaat (Ouzhpennañ)

Furm verb

ben /bɛn/

1. Furm eus ar verb « bezañ », gwelout « befen ».
   • Me ‘garfe e ven marv evit n’ho klevfen ket. — (Ar Varn Diwezhañ, p. 473.)
   • Ha pa ven kant vloaz o labourat amañ noz-deiz ne rafen ket an hanter al labour. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl 2, Al Liamm, 1985, p. 65.)
   • Peger joaus e ven ! — (Fañch an Uhel, Sainte Tryphine et le Roi Arthur, Presses Universitaires de Rennes, Terre de Brume, p. 146.)
   • ...ne ven ket evit lavarout petra a zo o c'hoari ganin. — (Troude ha Milin, Labous ar wirionez, Skridoù Breizh, 1950, p. 154.)

Henvrezhoneg

Etimologiezh

Testeniekaet en henvrezhoneg (he-ben).

Da geñveriañ gant ar gerioù ben, benyw en kembraeg, benen en kerneveureg, bean en iwerzhoneg, bena en galianeg.

Anv-kadarn

ben benel (distagadur: é)

1. Maouez.

Gerioù enepster

• gour

Deveradoù

• benel
• benenn
• eben

Troidigezhioù

alamaneg : Frau (de) esperanteg : virino (eo) galleg : femme (fr) iwerzhoneg : bean (ga) katalaneg : dona (ca)

kembraeg : benyw (cy) kerneveureg : benen (kw) okitaneg : femna (oc) saozneg : woman (en) turkeg : kadın (tr)

Turkeg

Raganv-gour

ben

1. Me.