spontus

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Mont da : merdeiñ, klask

Brezhoneg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Eus spont gant al lostger -us.

Open book 01.svg Anv-gwan

Derez Furm
Derez-plaen spontus
Derez-uheloc'h spontusoc'h
Derez-uhelañ spontusañ
Derez-estlammiñ spontusat

spontus /ˈspɔ̃ntys/

  1. A lak spont en dud.
    • Un den spontus. Ur c'heloù spontus.
    • Ma voe eno neuze trouz ha garm spontus. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl/3, Al Liamm, 1988, p. 14.)
    • [...] hag ar roc’h da faoutañ raktal dre an hanter gant un trouz spontus [...]. — (Troude ha Milin, Labous ar wirionez, Skridoù Breizh, 1950, p. 150.)
    • Spontus da welout, da glevout.
    • Kavout spontus un dra, pe un den.
    • Me 'gav se spontus !
  2. Diwar-benn an amzer : fall-kenañ.
    • Un amzer spontus.

Gerioù heñvelster

Troidigezhioù

Open book 01.svg Adverb

spontus /ˈspɔ̃ntys/

  1. En un doare spontus.

Troidigezhioù