gredfe

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Aller à la navigation Aller à la recherche

Brezhoneg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Eus kredfe gant ur c'hemmadur dre vlotaat.

Open book 01.svg Furm verb

Kemmadur Furm
hep kredfe
dre vlotaat gredfe
dre c'hwezhañ c'hredfe
dre galetaat digemm
amreizh digemm

gredfe /ˈɡretfe/

  1. Furm kemmet ar verb krediñ e trede gour unan an amzer c'hallus, en doare-divizout.
— Jezuz , aotrou kaezh, ober goap ouzhoc'h ? Na me na ma den na gredfe biken soñjal ober se. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl/4, Al Liamm, 1989, p. 23.)
[...] , kavet e voe, ha c'hwi a gredfe, pell diouzh kêr, e-kichen ar mor, en un tiig-soul. — (Troude ha Milin, Labous ar Wirionez ha Marvailhoù all, Skridoù Breizh, 1950, p. 9.)
Piv a gredfe magañ an disterañ diskred a-zivout ur bugel ?... — (Langleiz, Romant ar Roue Arzhur/levrenn I : Marzhin, Al Liamm, 1975, p. 16.)